In het labyrint van mijn geest voel ik mij helemaal alleen met mijn waanzin. De waanzin verschijnt wanneer ik moe ben van het dagelijkse, het conventionele. Dan wil ik roepen tijdens een vergadering of in het midden van een volle winkel: “zien jullie niet hoe irrelevant en idioot dit allemaal is?”. Het surrealisme is nooit ver weg van mijn eerste gedachten. Het leeft voortdurend in mijn frontale kwab en ja, ook in de amygdala waar het gekoppeld is aan mijn basisemoties. Wat als jij ineens de appel op het hoofd van de zoon van Willem Tell verwart met het appel van Magritte en jij die onbekende man raakt met je ingebeelde pijl? Hij sterft niet maar loopt dan de hele tijd met een pijl door zijn appel en dus zijn hoofd. Dit soort taferelen speelt zich af in mijn hoofd als ik mij verveel, dit betekent dus vaak.