Hij bleef stil staan in het midden van het voetpad en bedacht zich dat tevredenheid een stille rivier is, zonder het schreeuwen van verlangen. Hij had geen spijt, hij aanschouwde en genoot van de momenten gevangen in het nu, een weefsel van ervaringen, die in stilte hun vorm vonden. Er was geen verleden dat hem kwelde, geen toekomst die hem angst inboezemde, slechts het moment dat hem vulde met de wijsheid van het nu.