We lopen in dezelfde sporen, gedwongen door de dagelijkse plicht, waar er geen ruimte is voor verwondering, waarin onze dromen zijn verloren gegaan, opgeslokt door de eindeloze cadans van verplichtingen. Verborgen onder de koude glans van routine, bewegen we door de dagen, in een eindeloze lijn, vergetend wie we waren in dit bestaan dat ons omhult. Toch, ergens diep binnenin, schuilt een verlangen, een fluistering van vrijheid, een echo van creatie, een glimp van echt licht. Wat als we konden breken uit de ketenen der gewoonte? De muren van de meedogenloze regelmatigheid zouden verkruimelen, en we zouden onze ware zelf bevrijden, onze harten weer laten zingen.