In de stiltes waar dromen dwalen,

verlangt ze naar een metgezel, een vriend, een kompaan,

iemand die met haar meeloopt langs ingebeelde paden

en die haar schaduwen niet veroordelen zal.

Ze heeft geen ridder nodig,

maar een hart dat luistert,

die haar ziet zoals ze is,

rust vinden in een blik,

een lach die haar verstaat,

die zonder woorden haar wezen raakt,

zonder maskers, pretenties of gemaakt.