Ik ben op de trein van de stilte gestapt, langzaam glijdend over ononderbroken sporen van de tijd. Ik zie hoe gedachten wegzinken en wegvloeien als zand in een zandloper, verdwijnend in een labyrint van verwarde dromen. De stilte, met haar subtiele tederheid, omarmt mijn wezen en mijn hart begint te dansen op het ritme van de eeuwigheid. In deze diepe stilte wordt mijn ziel mijn enige gids. In de trein van de stilte lijkt de tijd stil te staan en overvalt de kalmte me waarin ik mezelf mag zijn.