In schaduwen diep, van nacht omgeven,

Dwaal ik, verloren, in gedachten heen.

Ik ben van jou en van mezelf gebleven,

Een ziel, gevangen in een stil verdriet.

Aan vrienden schenk ik stukken van mijn tijd,

Fragmenten van een hart ooit gekwetst.

Een mozaïek van zelf, een breekbaar beeld,

Dat nimmer de pijn echt vergeet.

Maar jij bezit mijn wezen,

Volledig ben ik enkel in jouw licht.

Jij bent de pleister voor kwetsuren,

Een balsem dat de wonden dicht.