De dag voelt onaf aan,

als een onvoltooide symfonie,

Voor de helft geleefd,

zoals een verhaal zonder einde.

Telt het als een volledig geleefde dag?

Of krijg ik deze op overschot?

Zal morgen het ontbrekende vullen?

De ziel beweegt, zoekend naar resonantie, in de onafgemaakte tijd.

Blijft deze dag een echo,

van wat had kunnen zijn?