Ik word overstelpt door een diep gevoel van geluk. Het woord “overstelpt” zou kunnen doen denken aan overweldigend of aan een tijdelijke staat. Niets is minder waar. Het geluk, ook wel een begrip voor vele dingen, is in werkelijkheid een constante stroom van vreugde die door mij vloeit. Echter, in de kern van dit gevoel schuilt een paradox. Want wat is geluk in een universum dat intrinsiek betekenisloos is? We zoeken naar vreugde en vervulling, terwijl we ons tegelijkertijd bewust zijn van de fundamentele leegte die ons bestaan kenmerkt.

Dit geluk, hoe intens het ook mag voelen, is slechts een tijdelijke verzachting van de harde waarheid dat alles uiteindelijk zonder doel is. Onze vreugde is een toevlucht, een illusie die ons beschermt tegen de kille realiteit van het niets. Het is een troostende leugen die ons helpt de dagen door te komen in een wereld waar ware betekenis ontbreekt. In deze context is geluk niet meer dan een voorbijgaande sensatie, een chemische reactie in onze hersenen die ons even doet vergeten dat ons bestaan, in de grandioze schaal van het universum, volstrekt onbelangrijk is.

Toch koesteren we deze momenten van geluk, misschien juist omdat ze zo fragiel en vluchtig zijn. Ze geven ons een illusie van zin, een tijdelijk anker in de storm van zinloosheid die ons omringt. Dus terwijl ik deze stroom van vreugde door mij heen voel vloeien, besef ik dat het niets meer is dan een glimlach van het niets, een kortstondige vonk in de eindeloze duisternis.