Ik hoor en ruik de regen,
zoals een eenzame ziel het leven ervaart.
Ik wil dat ze mijn wonden likt, mijn dorst lest,
maar de regen is onverschillig, zoals de tijd zelf.
Ze moet mij helen,
mij vervolledigen.
Maar ze wil niet,
ze volgt haar eigen pad,
valt traag, dan sneller, luider, dreigender,
en stopt dan abrupt,
alsof er niets is gebeurd.

Maar oh!
Er is veel gebeurd!
De vlekken van mijn gedachten zijn weggespoeld,
de grond van mijn ziel nat en vruchtbaar.
Laat mij nieuwe zaadjes van woorden planten,
woorden die groeien in de stilte van mijn eenzaamheid.