Ik wil verdrinken in de zomeravond

In de confetti van donker verlangen

Die nooit ophoudt neer te dalen

Uit de nachtblauwe roep van het verleden.

Toen walgde ik van wat melancholie dacht te zijn, ik smoorde het dood

om mij dan weer daarin te laven

Ik verloor mezelf in diepe weemoed

Maar nu omhult het deken van herinneringen mij met warmte.

De perceptie van leegte is voorbehouden aan een gebrek aan verbeelding en vertrouwen

Het vergt moed om de leegte te voelen en dan te vullen met zin.