Alles denken, àlles willen,

de chaos danst op de klok,

tijd klapt dubbel,

gedachten springen, botsen,

vooruit en achteruit tegelijk.

Nooit rust –

het hoofd bonkt en bonkt,

een flikkerende film

zonder einde, zonder script.

En dan…

valt alles stil.

Een vacuüm van niets,

het staren neemt over, is dit de dood?

Maar stilte bestaat niet.

De honger keert,

een duizelingwekkend verlangen

naar meer, altijd meer.

Prikkels als lucht,

niet zonder, nooit zonder.

Want alles denken, àlles willen,

is een ritme, een adem,

een doordeweekse dag.