De platte landschappen,

wijd en weids,

hun adem fluistert stilte,

maar schreeuwt naar mij

dat ik vreemd ben,

dat ik er niet pas.

Verre uitzichten

smelten samen met de horizon,

waar de lage hemel

zich neerlegt bij de grond,

alsof ze buigt

voor een wereld die mij vreemd blijft.

Ik kan er maar niet aan wennen.

De leegte slokt me op,

maar mijn derde oog vindt verzet.

Ik kijk omhoog en schets,

met lijnen van verlangen,

een heuvel, een berg,

een herinnering die klimt

naar de uiteinden van mijn kindertijd.

Elke wolk wordt een tafereel,

bekend en warm,

zoals de bergen die me omarmden,

zoals de heuvels die me vertelden

wie ik was,

wie ik ben.

Hier, in deze vlakke vlakte,

vind ik bergen in de lucht,

waar zonder ik niet kan bestaan.