Vandaag is zo’n dag

waarop de regen niet valt, maar weegt.

De ochtendkoffie smaakte vreemd,

alsof iemand mijn leven had verwisseld

met een ander, bijna hetzelfde, maar niet het mijne.

Misschien ben ik nog steeds dezelfde, maar van veraf, niet van dichtbij, nooit van dichtbij.

Ik voel mijn handen, ik voel mijn gedachten,

maar weet niet of mijn binnenste bestaat.

Misschien heb ik die ergens achtergelaten,

maar waar?

Is het de moeite om hem te zoeken?

Ik zou iets moois willen schrijven over vandaag,

maar het mooie ontsnapt mij steeds.

Kom terug muse van mij, kom terug!