De dag is vermoeid

een sirene in de verte, 

een verdwaalde bedelaar,

een vraag zonder antwoord,

Een antwoord zonder vraag.

Ik lees de kranten zonder te lezen,

de woorden vervliegen 

nog voor ze betekenis kregen.

Slachtoffers, drones, pensioenen, 

Herschikken van de wereld,

het ritueel van de ochtend…

Beloofde vrijheid die ketent.

alles verzilveren 

tot niets meer waarde heeft.

Ik loop door straten die mij vreemd zijn,

gebouwen die hoog rijzen

om ons kleiner te maken.

Ik zie gezichten zonder ogen,

mensen die ademen

maar vergeten leven.

Misschien is dit de wereld nu.

Misschien was het altijd al zo.

En toch, ergens, diep in de verte,

moet er een plek zijn waar…

Plaats een reactie