Als ik talent had,

dan strooide ik het uit over dorre bladeren,

zodat er poëzie lag in elke verloren voetstap,

in elke herfst die mij vergat.

Als ik een doel had,

dan verloor ik het op een verlaten station,

waar de treinen altijd te laat komen,

en ik zelf niet meer weet hoe je vertrekt.

Als ik moed had,

dan borg ik die op in een houten kist,

want ik zou hem toch verkeerd gebruiken –

of helemaal niet.

Als ik iets had… maar ik heb niets.

Alleen gedachten die traag wandelen

door lege kamers,

met zachte stappen en vragen die steken.

Dus schrijf ik.

Niet uit talent. Niet uit iets bijzonders. Niet uit zin.