Het is alsof ik aan de rand van iets zeer belangrijks sta,

alsof ik een epifania zal hebben,

in deze ochtend zie ik alle ochtenden die mij ontroerd hebben.

De ochtenden dat ik terugkwam van vakantie en terug naar school moest, de smaak van loslaten en het vieren van een nieuw begin,

dezelfde ochtenden met restjes eten van een trouwfeest of verse oogst van het platteland,

die ochtenden dat ik de meidoorn rook en gek werd van verlangen naar ondenkbare plaatsen en vreemde talen,

de ochtenden waarop stilte als een belofte aan mijn voeten lag,

en ik dacht: misschien zal ik vandaag veranderen.

Misschien zal ik iemand worden

die schrijft,

die verdwijnt,

die blijft.