Halverwege het leven,

waar de dagen al even zwaar als licht zijn,

kijk ik achterom met de ogen

die nog niet bestonden

toen alles voor het eerst gebeurde.

Er ligt een spoor van keuzes in mij,

verweven met toevalligheden

die zich vermomden als bestemming.

Soms noem ik dat geschiedenis.

Soms noem ik dat niets.

Ik heb gewacht op betekenis

Verwonderd, bedwelmd, verbannen uit geluksland.

De zin? Misschien is die niet iets wat gevonden wordt maar iets wat langzaam groeit,

Er is geen kaart voor wie halverwege is —

alleen rest er de kunst van het verdergaan

zonder te verdwalen in wat niet kwam.