proza NL

Ik word overstelpt door een diep gevoel van geluk. Het woord “overstelpt” zou kunnen doen denken aan overweldigend of aan een tijdelijke staat. Niets is minder waar. Het geluk, ook wel een begrip voor vele dingen, is in werkelijkheid een constante stroom van vreugde die door mij vloeit. Echter, in de kern van dit gevoel…

Ik ben op de trein van de stilte gestapt, langzaam glijdend over ononderbroken sporen van de tijd. Ik zie hoe gedachten wegzinken en wegvloeien als zand in een zandloper, verdwijnend in een labyrint van verwarde dromen. De stilte, met haar subtiele tederheid, omarmt mijn wezen en mijn hart begint te dansen op het ritme van…

Binnen in mij huist deze oude meneer die graag drinkt en vloekt, filosofeert en mort. Niet per se in die volgorde. Maar een ander deel van mij behoort aan een meisje toe. Ze wil de wereld ontdekken, aan bloemen en struiken ruiken, nieuwe woorden leren en glimlachen delen onderweg. Deze twee zielen, gevangen in hetzelfde…

Op de keukentafel rusten rode rozen, hun bloemblaadjes fluisteren verhalen over vervlogen liefdes. Elke rode bloem is een vertelling van dromen die flakkerden om vervolgens te verwaaien. Ze brengen me terug naar wat had kunnen zijn, naar ongeleefde levens en ongeziene oorden, die nu slechts schaduwen zijn. In de keuken verhalen de rozen over paden…

Het kon haar niet schelen wat anderen dachten. In hun blikken vond ze geen kracht. Haar ziel was open, door niets meer gekweld. Anderen fluisterden en verzonnen hun verhalen, maar zij glimlachte zacht, vol wijsheid en kalmte. In haar ogen, waar dromen schitterden, wist ze dat authentiek zijn nooit faalde. En ze genoot ervan, bewust…

Voordat ik je ontmoette hield ik van je beeld of het idee van jou. In mijn verbeelding kende ik je lichaamscontouren en je elegante bewegingen. Ik wist dat je lang golvend haar had en blauwe ogen. Met mijn geestesoog wist ik ook hoe je liep, fier, met een rechte rug en een kleine aarzeling in…

Overdag ben ik een passant, een wind die overal waait, iemand in de menigte, een fluistering in het grote geheel, een deeltje van de kosmos. Maar als de nacht valt, keer ik steeds terug naar jou, in het moment van ons, waar tijd en ruimte samensmelten, en ben ik niet langer van de wereld, maar…

Toen ik zei dat je niet meer van me moest houden, was het niet vanuit het verlangen van mijn ziel, maar vanuit een illusie, een masker van mijn angst. Ik wilde je niet wegjagen, ik probeerde mijn kwetsbare ziel te beschermen die zich machteloos voelde tegenover de liefde, als een schaduw van zijn eigen imperfectie.…

Mijn leven is een stille odyssee, een reis door de schaduwen van herinneringen en verlangens. Elke vrouw die mijn pad kruist, draagt een flard van de liefde die ik als kind miste. In hun glimlach zoek ik de zon die mijn kinderjaren niet verlichtte, in hun omhelzing de warmte die mijn hart nooit voelde. Ik…

We lopen in dezelfde sporen, gedwongen door de dagelijkse plicht, waar er geen ruimte is voor verwondering, waarin onze dromen zijn verloren gegaan, opgeslokt door de eindeloze cadans van verplichtingen. Verborgen onder de koude glans van routine, bewegen we door de dagen, in een eindeloze lijn, vergetend wie we waren in dit bestaan dat ons…

Ik weet niet wie je bent, maar ik weet dat je bestaat. In een andere wereld spreken we dezelfde taal, de taal van de gelijkgezinden. Ik projecteer je in iedereen dat mijn pad kruist. In hun ogen zoek ik naar jou, soms vind ik je. Je bent er, verborgen in kleine gebaren. Jij begrijpt me…

Hij bleef stil staan in het midden van het voetpad en bedacht zich dat tevredenheid een stille rivier is, zonder het schreeuwen van verlangen. Hij had geen spijt, hij aanschouwde en genoot van de momenten gevangen in het nu, een weefsel van ervaringen, die in stilte hun vorm vonden. Er was geen verleden dat hem…

Het was in Brussel vorig jaar, op een terras waar de avond langzaam begon te vallen, gehuld in een warme, uitnodigende sfeer. De tafels waren allemaal bezet, en het geluid van lachende mensen vermengde zich met het rinkelen van glazen. Hij was daar met een groep collega’s om een belangrijke zaak te vieren, maar zijn…

Ik denk nog steeds aan je, ook al wil ik dat niet, maar op elk rustig moment dring je mijn gedachten binnen. Als ik het heel druk heb, lukt het me om me los te maken van jou, van je beeld, om me te concentreren op wat ik moet doen. Anders is het een constante…