Op een dag vond ze haar naam niet meer passen –

niet één letter, niet twee,

ze veranderde alles.

Ze zei: ik wil een oude naam,

één die ruikt naar aarde en stilte.

En dus herdoopte ze zich –

geen echo van wat men haar had gegeven,

maar een fluistering van wie haar voorgingen.

Sindsdien draagt ze hun stemmen in haar adem,

loopt ze in de voetstappen

van vrouwen met kracht in hun kaken.

Sommigen noemen haar nu anders –

en zij keert zich om,

zacht als een blad in de wind.

Maar voor mij

zal ze altijd S.,

zonder h,

blijven.