poezie

Ik zag een stukje licht en wist niet of ik het was, of slechts de schittering van het heelal. Ik kon niet weten of de echo van een gedachte die twijfelde mij uit mijn evenwicht zou brengen. Het licht trilde op de muur, alsof het mij aankeek. Mijn boezem hield zijn adem in, alsof één…

Op een dag vond ze haar naam niet meer passen – niet één letter, niet twee, ze veranderde alles. Ze zei: ik wil een oude naam, één die ruikt naar aarde en stilte. En dus herdoopte ze zich – geen echo van wat men haar had gegeven, maar een fluistering van wie haar voorgingen. Sindsdien…

Ze knipperde. Eerst met haar ogen, toen met de jaren. De spiegel zei niets terug, maar dat deed hij nooit. Er waren koffiekopjes, heel veel. Een kind in een dinosauruspyjama dat plots haar naam kende. Ze knipperde en wist ineens wat conjunctief betekent in vijf talen. Niet omdat ze het wilde. Omdat het nodig was.…

Halverwege het leven, waar de dagen al even zwaar als licht zijn, kijk ik achterom met de ogen die nog niet bestonden toen alles voor het eerst gebeurde. Er ligt een spoor van keuzes in mij, verweven met toevalligheden die zich vermomden als bestemming. Soms noem ik dat geschiedenis. Soms noem ik dat niets. Ik…

Alles is ontwricht in mijn binnenste Dysmorf, drassig, droog van binnen. Ik kan me niet losmaken van de lucht van de nevel, gegrift in mijn ik. Woorden wriemelen aan mijn vlees als alfabetische aaslarven, dansend in duistere, doelloze wonden. Mijn botten bazelen in begraven dialecten, en smeken me stilletjes om terug te keren naar het…

ik zweef boven de kruinen van de bomen en mijmer niet over iets maar in iets zoals je kunt wonen in een windvlaag of in de stilte van een woord dat niet werd uitgesproken mijn lichaam ligt ergens ik weet niet waar misschien onder een jas misschien vergeten op een stoel ik ben alleen nog…

Het begin en het einde zijn gelijk. Naakt, onwetend, verlangend. Tussen de eerste adem en de laatste stilte leeft slechts een droom die zichzelf droomt. Alles wat wij liefhebben verdwijnt langzaam in ons. En wat wij weten is slechts het gerucht van weten. Naakt. Onwetend. Verlangend.

Het is alsof ik aan de rand van iets zeer belangrijks sta, alsof ik een epifania zal hebben, in deze ochtend zie ik alle ochtenden die mij ontroerd hebben. De ochtenden dat ik terugkwam van vakantie en terug naar school moest, de smaak van loslaten en het vieren van een nieuw begin, dezelfde ochtenden met…

I wish I didn’t know, didn’t judge, didn’t care, that I wasn’t certain but just carried away. But I do— I care until it hurts, I judge with eyes closed, I know more than I say. I am softer than I seem, hoping to become a leaf, drifting where the wind goes— unknowing, unjudging, untouched.

Als ik talent had, dan strooide ik het uit over dorre bladeren, zodat er poëzie lag in elke verloren voetstap, in elke herfst die mij vergat. Als ik een doel had, dan verloor ik het op een verlaten station, waar de treinen altijd te laat komen, en ik zelf niet meer weet hoe je vertrekt.…

Ik leg de pijn op tafel. Met een mes snijd ik haar langzaam in kleine stukjes. Wat moet ik ermee? Moet ik haar beetje bij beetje kauwen, en doorslikken? Ze zou toch in mij blijven. Ik ruik aan alle hyacinten — van hier en van vroeger. Hun geur benevelt me, wekt me uit mijn gevoelloosheid…

een sirene in de verte,  een verdwaalde bedelaar, een vraag zonder antwoord, Een antwoord zonder vraag. Ik lees de kranten zonder te lezen, de woorden vervliegen  nog voor ze betekenis kregen. Slachtoffers, drones, pensioenen,  Herschikken van de wereld, het ritueel van de ochtend… Beloofde vrijheid die ketent. alles verzilveren  tot niets meer waarde heeft. Ik…

Ik behoef geen advies om te zijn wie ik ben Geen bijsturing Geen consult Geen raadgeving Men denkt dat richtlijnen redding brengen, dat advies een brug kan zijn over de afgrond van onwetendheid. Maar wat als ik wil verdwalen? Wat als de kronkelweg de kortste is naar mijn eigen kern? Laat mij slingeren, buigen, zweven,…

Woorden komen langs,stromen binnen als een onstuimige rivier.Zij dringen zich op, tikken tegen mijn slapen,zingen in een taal die ik nog moet leren. Wie wekt mij in de nacht,wie zaait chaos in mijn geest?Mijn handen trillen van ongeschreven regels,mijn adem reikt naar onbekende zinnen. Ben jij het, muse?Onzichtbaar, ongrijpbaar,een schaduw in het ochtendlicht.Ik reik naar…

Today I’ve made a pie. A pie of thoughts, of half-shaped sentences, of feelings without hands to hold them, of memories that slip through the cracks. I knead the past into the dough— it stretches, resists, gives way, folding in on itself. Still, I wonder about the shape. Should it be round, a closed circle,…

Everything ends eventually— not as tragedy, but as necessity. The sun collapses into dusk with the same indifference as a god who has outlived his own believers. What was built crumbles, not from neglect, but from the inevitability of change uncoiling in silence. I see hills behind the clouds, or is there merely a trick…

Vandaag is zo’n dag waarop de regen niet valt, maar weegt. De ochtendkoffie smaakte vreemd, alsof iemand mijn leven had verwisseld met een ander, bijna hetzelfde, maar niet het mijne. Misschien ben ik nog steeds dezelfde, maar van veraf, niet van dichtbij, nooit van dichtbij. Ik voel mijn handen, ik voel mijn gedachten, maar weet…

De platte landschappen, wijd en weids, hun adem fluistert stilte, maar schreeuwt naar mij dat ik vreemd ben, dat ik er niet pas. Verre uitzichten smelten samen met de horizon, waar de lage hemel zich neerlegt bij de grond, alsof ze buigt voor een wereld die mij vreemd blijft. Ik kan er maar niet aan…

Alles denken, àlles willen, de chaos danst op de klok, tijd klapt dubbel, gedachten springen, botsen, vooruit en achteruit tegelijk. Nooit rust – het hoofd bonkt en bonkt, een flikkerende film zonder einde, zonder script. En dan… valt alles stil. Een vacuüm van niets, het staren neemt over, is dit de dood? Maar stilte bestaat…

Ik treur om duizend levens die door mijn vingers glippen, elk een schim, een adem, maar nooit een ademtocht van mij. Enkel een huivering bij elk verhaal, een echo die mij niet toebehoort. Ik ben een wandelaar zonder voeten, een reiziger zonder bestemming, een dwalende gedachte in werelden die niet de mijne zijn.

Op een blauwe maandag,Wanneer tijd zichzelf verliestIn niemandsland,In de stilte van de schemering, Verslindt zwarte materie de sterren.De leegte vult zichMet onzichtbaar gewicht. Langzaam ademt het heelalEen vergeten gedachte.

Passacaglia en pannenkoeken, Verkouden lezend, Tussen zijden kussens, Een boek zonder einde. Verre uitzichten van lang vergeten tijden, Pretentieloze personages, Overlevend als schimmen In een duizelingwekkend perpetuum mobile van herhaling. De mistige dag geeft zich niet gewonnen, Net als de innerlijke wil Om te volharden in ongepast enthousiasme. Maar de koortsige werveling woelt, De vlam…

Het masker dat ik draag is mijn toevlucht, mijn straf. Wie zou mijn binnenste willen zien? Ik zelf niet. Jij zeker niet. Dit masker is van mij, een schild tegen mijn demonen, tegen het kruiperige gespuis dat ik met kettingen en wanhoop in toom houd. Maskers breken, zeggen ze, maar ik blijf de scherven lijmen,…

No-nonsense, en steeds hands on, Een kalmte die ontwapent, Dat ben jij, Vriendschap in pure vorm, Warm, betrokken, zonder ruis. In jouw rust schuilt kracht, Een luisterend oor, altijd paraat. Jij fijne collega, Onbevangen, onbaatzuchtig, Zonder oordeel, klaar voor een praatje en een lach. (Onaf gedicht)

Ik ruik je gedachten, zie je dromen, Hoor je aanwezigheid, proef je woorden. In deze verborgen, verbolgen werkelijkheid Vind ik genot in blind staren Naar een tasteloze horizon die ver blijft, Hoezeer ik ook reik en verwacht.

In de geur van herfst decomposeren mijn gedachten in een verzameling woorden, zonder betekenis, Ze vervagen, zoals bladeren in vergetelheid vallen, Atomen van ideeën, opgelost in de lucht. De weg is open en breed, Maar het einde is een leegte,  Een wandeling zonder verlangen, Een pad dat nergens heen leidt, Een vreemdeling in eigen bestaan,…

De geur van het verleden zweeft in mijn neusgaten, vage en tere herinneringen prikkelend Elke ademtocht brengt beelden van toen, Verweven met echo’s uit het verleden. Nu, in het heden, adem ik de lucht in, Grijp het moment en koester het even, Als doden opnieuw leven. De geur van het heden is scherp en helder,…

Ik wil verdrinken in de zomeravond In de confetti van donker verlangen Die nooit ophoudt neer te dalen Uit de nachtblauwe roep van het verleden. Toen walgde ik van wat melancholie dacht te zijn, ik smoorde het dood om mij dan weer daarin te laven Ik verloor mezelf in diepe weemoed Maar nu omhult het…

Ik hoor en ruik de regen,zoals een eenzame ziel het leven ervaart.Ik wil dat ze mijn wonden likt, mijn dorst lest,maar de regen is onverschillig, zoals de tijd zelf.Ze moet mij helen,mij vervolledigen.Maar ze wil niet,ze volgt haar eigen pad,valt traag, dan sneller, luider, dreigender,en stopt dan abrupt,alsof er niets is gebeurd. Maar oh!Er is…

Mijn hunkeren naar morgen is sterk, maar irrelevant, Het heden is leeg, morgen is dood. Wat resteert is een stilstand, een tijdloze afgrond, waar dromen verbleken, en hoop verdwijnt. Verloren in de leegte, zoek ik naar het iets Misschien, in de duisternis, vind ik een nieuwe dag, Die iets zal betekenen Zonder weerga Maar voor…

De avond kent geen leeftijd, drankjes noch liedjes tellen. Momenten verdwijnen in de eeuwige leegte, jaren vervliegen zonder betekenis. Herinneringen vervagen als mist, dromen vervliegen in de onverschilligheid. Wat blijft is het niets, het onbarmhartige vacuüm van het bestaan. De tijd verstrijkt onverbiddelijk, de avond blijft slechts een schaduw. Niet in drankjes noch in liedjes,…

Ik kijk omhoog en zie lucht Ik kijk omlaag en zie domheid Zwevend tussen het sublieme en het banale Mijzelf verliezend in de contrasten.

In de diepte van warme steden, heerst de zon als een tiran, Onder palmen die nooit schaduwen geven, Zwijgt ook de eenzaamheid. Straten wit, toride. De hitte ademt als een wrede lach, Droge lucht verstikt de hoop, oases van vergetelheid. Vertwijfeling, mijn enige metgezel, In de schaduw van verlatenheid. Er is geen vrede in de…

Als de woorden zwijgen En de gedachten zich verpozen Sta ik in het midden En het midden wordt het buiten Ik stap naar buiten en vind het centrum. In de verspreide fragmenten besef ik dat ik één ben met het universum Grenzeloos helder in mijn essentie, In de kosmische dans blijf ik een herinnering en…

Ik zeil op andermans zeeën, En ik jaag een droom na die niet de mijne is, Verdwaald in andermans illusies. Tot ik zwoegend mezelf herontdek, Verloren en gevonden, Een fluwelen baken van innerlijk mededogen. Eigenliefde bloeit als een kluwen van verwondering Verankerd in het hart van mijn wezen.

Mijn wijn wil in water zwemmen elke keer opnieuw en opnieuw. Maar ik laat het niet gebeuren: verdunning is verlies, verdriet. De dag kondigt zich anders aan. Ik schijn licht maar zie het niet. Mijn wijn blijft onveranderd, Sterk en puur in zijn kracht, Zoals ik mijn hart bewaak, Tegen elke golf van zwakte. De…

De dag voelt onaf aan, als een onvoltooide symfonie, Voor de helft geleefd, zoals een verhaal zonder einde. Telt het als een volledig geleefde dag? Of krijg ik deze op overschot? Zal morgen het ontbrekende vullen? De ziel beweegt, zoekend naar resonantie, in de onafgemaakte tijd. Blijft deze dag een echo, van wat had kunnen…

Op jouw wonden lijm ik stukken van mijn ziel, Als zachte veren die de realiteit strelen. Jouw pijnen maak ik de mijnen. In de spiegel van je ogen Zie ik mijn gesmolten gezicht, Versplinterd door de dimensies van jouw leed. Op jouw wonden schilder ik regenbogen, Jouw pijn is mijn canvas, Waarop ik een nieuw…

Wij zijn geliefden van het eerste uur, partners in crime, Zielsverwanten in een spel zonder regels, Vrienden en geliefden, Echtgenoten en ouders, een cirkel van leven. We delen geluk en smart in eenzelfde adem, In de stilte van de nacht en het rumoer van de dag. In elkaars ogen vinden we een thuis, Een toevluchtsoord…

In een wereld waar realiteit en droom samensmelten, Is elk mens een personage, Diens leven een roman in mijn handen. Ik maak van iedereen een fictief personage, De werkelijkheid, een vluchtige illusie, Verhuld in de mantel van het gewone. Zo schets ik de mensen, zoals zij kunnen zijn, In een eindeloze kroniek van verbeelding.

In schaduwen diep, van nacht omgeven, Dwaal ik, verloren, in gedachten heen. Ik ben van jou en van mezelf gebleven, Een ziel, gevangen in een stil verdriet. Aan vrienden schenk ik stukken van mijn tijd, Fragmenten van een hart ooit gekwetst. Een mozaïek van zelf, een breekbaar beeld, Dat nimmer de pijn echt vergeet. Maar…

Momenten van pijn, kansen om te herzien,Wat ooit had kunnen zijn. In de schaduw van falen fluistert een belofte,Teleurstelling is de dageraad van morgen.

Ik snuffel aan je kruin,Waar je wezen de sterren raakt.Ik hoor een symfonie van dromen,Jij en ik verweven door elkaar. Ik bedek je met echo’s van een vergeten verlangen,Terwijl ik zweef op grenzeloze wolken.De stille belofte van aanrakingenBelichaamt het ongezegde,En wij vervloeien met het ongrijpbare.

De zonnestraal, het gras, mijn bril, de warme thee, speelsheid, verbondenheid, begrijpende blikken, woorden die zinnen worden, verhalen waar wij om lachen, een eenvoudig perfecte dag.

Een leven wachtend op een wonder, De dagen glijden weg, de hoop vervliegt, Ik zit aan de rand van mijn verlangen, Waar wensen slechts gedachten blijven. Toeschouwer in mijn eigen leven, De tijd onthult mijn stille inertie. Storm en donder om mij doorheen te schudden, Mij doen ontwaken uit dit passief bestaan, Niet langer zal…

In eenzaamheid vind ik het geluk, Een snoezige kalmte daalt over mij, Stressdraken getemd, Angststemmen verstomd. Ik word herboren uit mijn schaduw, Als een feniks die opnieuw oprijst, Mijn vleugels stralen in het licht, Onbevreesder dan ooit tevoren.

Wijsheid en twijfel stapten op de trein, pratend over koetjes en kalfjes, op een eiland van bezinning, in de drukte van de menigte. “Wat zoek je hier?” vroeg Wijsheid. “Ik zoek naar waarheden verborgen, in de schaduw van elke gedachte,” zei Twijfel. “Is dit alles wat er is?” zuchtte Twijfel, wensend naar een diepere zin.…

De migraine slaat toe, een donkere macht, Mijn hoofd verzonken in een pijnlijke nacht. Geen grip meer op mijn wezen, ik tast in het niets, Gaten in mijn verstand, verlies van mijn geest. Losgescheurd van gevoel, een eenzaam bestaan, Een oorlog woedt binnenin, ik kan nergens heen gaan. Mijn geest, een slagveld, mijn gedachten vergaan,…

In de schoonheid van het moment verschuil ik me,Ik smeek haar niet te verdwalen.“Ik wil hier voor altijd blijven,” zeg ik en zucht,Zwevend op vleugels van gekleurd licht. In de zonneschijn omhels ik mezelf,Mijn hart zingt een lied van geluk.Met een serene glimlach verrast mij steeds,Het ongeknede wonder van het moment.

Op de golven van het wereldwijde web,begin ik mijn zoektocht, met ogen wijd open,in de krochten van cyberspace,waar betekenis huist. Ik klik en scrol langs memes en katten,wijsheid verpakt in gifs, onbegrensd.Diepgravende threads en hoogdravend chatten,vol filosofische strijd, ongeremd. Maar soms vind ik slechts katten in dozen,en dansende baby’s met zonnebrillen op.Dan lach ik om…

Ik ben dit en datMaar niet die,Niet daar, maar hier,Ingetogen,Dan explosiefIk ben ik. Niet preuts,Noch hoogdravend,Vroeger klein,Nu zelfzeker.Ooit zoekend,Nu berustend.Ik ben ik,En dat is fijn.

Ik ontdoe me van de ketenen van angst en vooroordeel, Laat ze vallen als afgeworpen sluiers, terwijl de wind mijn gedachten verheft. In de serene stilte van de dageraad waar de illusie van tijd vervaagt herontdek ik mezelf. Diep in de kern van mijn wezen hervind ik mijn bron, mijn kwintessens.

De dood als leidmotief, bij Ensor bizar en diep, In maskers en skeletten schuilt een verborgen lach. Moet ik vrezen voor de karikatuur? Een dans van leven en dood, Grappig, grotesk, een spiegel voorgehouden. Kunst? Ja, zonder twijfel, Waar het macabere schoonheid vindt.

Fluisterende herinneringen van ongeschreven tijden, Dringen zich op in mijn ziel Waar het verdriet huist van verloren dromen, Gisteren is dood, vandaag is het heden. Laat mij maar dwalen in het bos van hopen, Waar onbekende paden zich met licht vervullen.

In de stiltes waar dromen dwalen, verlangt ze naar een metgezel, een vriend, een kompaan, iemand die met haar meeloopt langs ingebeelde paden en die haar schaduwen niet veroordelen zal. Ze heeft geen ridder nodig, maar een hart dat luistert, die haar ziet zoals ze is, rust vinden in een blik, een lach die haar…

Op het einde van de dag Neem ik de stenen van mijn hart, Eén voor één, en gooi ze weg, Laat ze de straten maar plaveien! Ik zet de schelpen van mijn gevoelens Opzij en laat ze rusten tot later, Ik spoel mijn ogen met moois Om het ruwe achter te laten. Op het einde…

Uit een verzameling woorden Pluk ik de gevoelens Ik rafel ze En spin ze Tot een krans van lafenis Die mijn dagen verlicht.

Ben je een vonk Of het licht dat breekt? Ben je een droom Of ijdele hoop? Ben je een briesje Of de schaduw die me raakt? Ben je een echo Of een lied in de nacht? Ben je een verlangen Dat nooit stil valt? Ben je een gedachte Die nooit sterft? Jij bent het, Zonder…

Aan de keukentafelJouw eten,Mijn liefde,Samen. Wij delen onze zorgenen de geur van gebakken brood,Je mond eet de wereld in elke hap. Mijn liefde,Geserveerd voor jou. Aan de keukentafel,Mijn eten,Jouw liefde,Samen.

In de schaduw van het podiumlicht,Op de eerste rij keek ik geboeidNaar de danser van pracht,Zijn strakke lichaam,Een tempel van kracht. Zijn spieren spanden en kenden geen rust,Elke beweging, onvermoeibaar,Verzonken in de dans.Ik volgde elke stap,Ik leek versteendDoor de passie en vurigheidVan de flamenco danser,Een storm in rust,Zijn zweetdruppel,Mijn lust.

De kleur van mijn verlangen, een diep mysterieus geheel, een potpourri van schoonheid, een symfonie van kleuren, reflecteert in nachten vol sterren, in dromen die ik vertrouw. De kleur van mijn verlangen, doet mij telkens stralen.

Niemand heeft mij ooit gekend, De vele versies van mezelf, Zijn enkel illusies die ik ophoud, Maskers die ik draag, steeds verwisseld, Om de waarheid te verbergen, Diep in mij verscholen. Niemand heeft mij ooit gekend, Mijn ziel, een mysterie dat ik zelf niet doorgrond, De vele versies van mij, Zijn enkel illusies die ik…

De trein, een wijsgeer op ijzeren sporen,Leert ons in zijn gestage pas,Dat reizen rust brengt en zorgen verjaagt.Wij leren van deze nederige gids,Terwijl wij onbekende paden doorkruisen,Dat goed en slecht niet bestaat,En het leven voortgaat, meedogenloos in zijn baan.

Geen trouwring te bespeuren,Geen knieval, geen groot applaus,Geen feest met vele gasten,Wel veel liefde en het nieuwe huis. Geen traditionele pracht en praal,Geen witte jurk, geen grote zaal,Maar elke dag hun liefdesband,In hun ogen eeuwig aan de hand.

Ik streel je knieën in de ochtend, De schaafwonden van gisteren zijn er. Ik streel je knieën en ben dankbaar, Dat ze jou elke dag dragen. Mijn vingers volgen de contouren, Van een verhaal dat jij alleen kent. Ik streel je knieën in de ochtend, Met een liefde die woorden overstijgt. En jij zegt: mama,…

De tijger, met ogen vurig en fel, wilde mij bijten, maar ik bleef staan, sterk in mijn spel. Hij sprong, een bliksemschicht van kracht, mijn hart klopte, maar gaf niet op, ik hield stand. Elke stap, een dreunend gebrul, ik zou niet zwichten, mijn wil resoluut, alles afdichten. Onwankelbaar en vastberaden, stond ik oog in…

In mijn hoofd neem ik je in mijn armen, strijk mijn vingers door je haren en de pluisjes in je nek, til ik je op in de lucht en bedek je met mijn liefde.

De melancholie van het lichaam buigt en ontglipt in de avondschemering terwijl lange schaduwen zich uitstrekken. De melancholie van het lichaam lost op in de nacht terwijl een koude rilling de huid omarmt. En dan hullen de gedachten zich in stilte, drijvend in diepe afgronden van verlangen.

That afternoon, you and me in the sun’s embrace, With coffee cups in hand, and laughter in the air, No inhibitions, we let down our guard, without a care. In that fleeting moment, brief but bright, We found solace in each other’s light. For in that afternoon, amidst life’s flow, We found a haven, where…

De regen bespat me, streelt me, verplettert me, doordrenkt me, liefkoost me, verdrinkt me, maakt me nat, houdt van mij.

Het genot in het simpelste ding, En de eenvoud van het leven, Leken mij steeds te gering, Plannen van grootse dromen, Lag meer in mijn verwachting. De wereld leek te klein, te beperkt, Mijn ambities groot, mijn pad onbeperkt. Maar in die zoektocht naar grandeur en macht, Verloor ik het wezenlijke, zo zacht. Nu besef…

Toen jouw ogen de mijne vonden, klaar en diep, En jouw knieën, onzeker, knikten in het geheim, Dacht ik, wat een tedere zucht van kwetsbaarheid, Een aantrekkingskracht, die mijn ziel bevrijdt.

In de stille ochtend, met dauw op het gras, en de hemel zo blauw ergens in de lucht, Daar vind jij mij.

In vlees en bloed zijn wij verbonden, Een heel verleden samen. Doorheen de twisten en het verdriet Wist ik mij een weg te banen. Geïnspireerd door haar kracht Voortdurend aangemoedigd Haar wijsheid als een gids, in elke storm en elke beproeving op mijn weg. Door haar voorbeeld kan ik steeds opnieuw leren, hoe te strijden,…