de tarmac kreunt onder de drukte

huilende kinderen, botsende karren

families persen zich vooruit
vormen rijen

iemand zegt iets

maar mijn oren staan buiten mezelf

ik ruik je, zoals vroeger

maar je bent er niet
om mij te dragen

lange wandelingen
en het schrijven
moeten voldoende zijn

boven de schermen
verschijnen steden
waar niemand mij verwacht

een vrouw met rode nagels
neemt mijn paspoort vast

kijkt langer dan nodig
naar mijn gezicht

maar alles wat ik kan

is staren naar mijn paspoort

en de man
die daarin op mij wacht